XXVII NIEDZIELA ZWYKŁA

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza (Łk 17, 5-10)

Apostołowie prosili Pana: «Dodaj nam wiary». Pan rzekł: «Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: „Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze”,
a byłaby wam posłuszna.
Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: „Pójdź zaraz
i siądź do stołu”? Czy nie powie mu raczej: „Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił”? Czy okazuje wdzięczność słudze za to, że wykonał to, co mu polecono?
Tak i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono, mówcie: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”».

Wczytując się w słowa Ewangelii na XXVII niedzielę zwykłą zauważyć możemy, że Chrystus zaprasza nas dzisiaj w sposób szczególny do podjęcia refleksji na temat naszej wiary oraz dojrzałego przeżywania naszego chrześcijaństwa, jak również odpowiedzenia sobie na kilka fundamentalnych pytań, które wynikają z naszej przynależności do Boga Ojca, jako Jego przybrane dzieci.
Postawmy się w roli uczniów Jezusa, którzy zapewne w trakcie dłuższej rozmowy z Mistrzem proszą Go: Przymnóż nam wiary. Wiara jest łaską, którą otrzymujemy od Boga. Dzięki niej możemy być blisko Odkupiciela, zatem, czy prosimy o wiarę dla nas, w naszym codziennym życiu?
Silna wiara ma ogromną moc. Jezus w sposób obrazowy pragnie nam to przedstawić posługując się przykładem z „przesadzeniem morwy”. Zastanówmy się zatem, jakie znaczenie ma dla mnie wiara na co dzień.
Nasza wiara pogłębia się w skutek przeżywanych doświadczeń, które rozpatrujemy oczywiście pod kątem życia chrześcijańskiego. Rozważmy, czy poprzez te doświadczenia wiara ta wzrastała, umacniała się, czy może malała i zarazem słabła. Czy jestem wytrwały i stały
w mojej wierze?
Jezus prócz przykładu z morwą posługuje się również egzemplum „sług pełnych pokory”. Pragnie nam w ten sposób przypomnieć, że prawdziwa i szczera wiara winna jawić się
w postawie pokornej służby i posłuszeństwa. Z tego faktu wypływa również kolejna kwestia;
a mianowicie, gotowość do poświęcenia i służby, która powinna urzeczywistniać się
w środowiskach i rodzaju powołania, do którego jesteśmy posłani?
Dokonując refleksji nad tymi zagadnieniami, które przybliża nam Ewangelia z XXVII niedzieli zwykłej, prośmy w żarliwej modlitwie, tak, jak czynili to apostołowie, aby Chrystus umocnił naszą wiarę oraz przygotowywał nas do postawy bezinteresownej służby i skromności
w codziennym, chrześcijańskim życiu.

br. Norbert Żukliński CSsR