“Pamiętajcie też o tym, że diakonat, który staje się waszym udziałem, jest nie tylko służbą w kościele, bo takie oczywiście zadanie będziecie pełnić, ale jest także waszą osobistą drogą zbawienia i ma wam też w tym dopomóc, żeby to zbawienie osiągnąć. To jest wasza droga” – tymi słowami ksiądz biskup Wojciech Skibicki, ordynariusz diecezji elbląskiej, zakończył homilię, po której nastąpił obrzęd święcenia nowych diakonów: Bartłomieja Laskowskiego, Tomasza Pasieki oraz Jakuba Ciepłego. 

Wielu może zapytać: Na czym polega posługa diakona? Czym ona się różni od bycia kapłanem? Ksiądz biskup w homilii rozróżnił dwie przestrzenie, w których diakoni mają być obecni. Najpierw to dzieła miłosierdzia, które powinny się wyrażać w trosce o najuboższych, o tych, którzy potrzebują pomocy, i to nie tylko tej materialnej, ale też duchowej. Obok dzieł miłosierdzia diakon powinien w sposób szczególny głosić Ewangelię, zarówno poprzez słowo głoszone podczas Eucharystii, jak i przez przykład swojego życia. W seminarium bycie diakonem jest szczególnie ważnym etapem, ponieważ bezpośrednio poprzedza zwieńczenie formacji seminaryjnej, czyli święcenia kapłańskie. 

W tym roku do święceń diakonatu przystąpiło trzech naszych braci: br. Bartłomiej Laskowski CSsR z Bobowej, br. Jakub Ciepły CSsR z Krakowa oraz br. Tomasz Pasieka CSsR z Opola. Uroczystość odbyła się 4 października 2026 roku w krakowskim Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy na Podgórzu. Mszy Świętej przewodniczył i święceń udzielił ksiądz biskup Wojciech Skibicki. W słowie skierowanym do wiernych, kaznodzieja zachęcał, aby bracia nie traktowali posługi diakona wyłącznie jako funkcji lub etapu, ale jako ich drogę zbawienia na chwilę obecną, w której wspierają ich trzy rodziny: naturalna, zakonna, a także cała wspólnota Kościoła. Ksiądz biskup zauważył, że w dzisiejszych czasach pójście za głosem powołania i publiczne świadectwo wiary faktycznie nie są łatwymi decyzjami – często spotkają się z całkowitym niezrozumieniem lub nawet odrzuceniem. Ale właśnie dlatego tym bardziej świat takich odważnych decyzji potrzebuje. 

W uroczystościach brali udział liczni goście. Wśród nich obecni byli najbliżsi nowych diakonów, ich znajomi, przyjaciele, a także współbracia oraz zaprzyjaźnieni księża. Na szczególną uwagę zasługuje międzynarodowy charakter wydarzenia, który zawdzięczało ono obecności o. Oliviera Nobili Sawadogo CSsR, przełożonego Wiceprowincji Afryka Zachodnia, a także o. Ivana Dzhura CSsR, greckokatolickiego duszpasterza obecnie posługującego w Kanadzie. 

W ostatnim czasie nasza rodzina zakonna przeżywa wiele radosnych wydarzeń: pierwszą profesję zakonną trzech braci, którzy ukończyli nowicjat, święcenia diakonatu, rozpoczęcie nowego roku formacyjnego w postulacie. Niech będzie to dla nas powód do dziękczynienia Bogu za dar powołań, za którymi zawsze kryje się konkretna osoba ze swoją historią, wrażliwością, a zarazem odwagą do podjęcia odpowiedzialnych decyzji.

br. Jan Gawroński CSsR, rok II