Marszu ku wolności!

W sobotę wieczorem, w pełnym składzie, z ojcem Wacławem wyruszyliśmy w podróż do Warszawy. Dotarliśmy na miejsce późno w nocy. W niedzielę odbyła się niedziela powołaniowa, w trakcie której, pod koniec Eucharystii, dziękowaliśmy wszystkim obecnym za ich modlitwę i wsparcie. Czas spędzony tam był bardzo owocny, ponieważ mieliśmy okazję poznać nowych ludzi i porozmawiać z nimi. Dodatkowo rozprowadzaliśmy nasz biuletyn, „Rodzina Odkupiciela”, który pozwala osobom bliżej poznać naszą wspólnotę oraz śledzić nasze działania.

Po południu część z nas udała się do centrum, by lepiej poznać Warszawę. W mieście zauważyć można było przygotowania do nadchodzącego Dnia Niepodległości. Natomiast dwóch braci pojechało z ojcem Markiem Kotyńskim CSsR do Mińska Mazowieckiego na film „Dla pokoju”. Po projekcji odbyła się krótka dyskusja na temat filmu.

Kolejny dzień zaczęliśmy od jutrzni ze wspomnienia św. Marcina z Tours, patrona dnia. Głównym celem naszej wizyty w Warszawie był udział w Marszu Niepodległości, dlatego po obiedzie wyruszyliśmy pod Pałac Kultury i Nauki. Był to piękny czas, w którym razem z tysiącami innych ludzi świętowaliśmy Dzień Niepodległości. Śpiewaliśmy pieśni patriotyczne, modliliśmy się za naszą Ojczyznę i poległych bohaterów walczących o jej wolność. Marsz zakończył się pod Stadionem Narodowym. Cieszymy się, że mogliśmy spędzić ten ważny dzień w takim gronie.

Karol Rzeźnik CSsR

Czy chrześcijaństwo w Europie ma przyszłość?

Już po raz jedenasty odbyło się coroczne sympozjum naukowe organizowane przez wydawnictwo Homo Dei, we współpracy z Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów, połączone z wręczeniem nagród Pro Redemptione, jako dowód uznania za szczególny wkład w rozwój duchowy poprzez działania naukowe i duszpasterskie. Sympozjum to jest organizowane w rocznicę powstania Zgromadzenia Redemptorystów, co miało miejsce 9 listopada 1732 roku, a także w rocznicę powstania kwartalnika Homo Dei (1932) oraz wydawnictwa Homo Dei (1993).

W tym roku głównym tematem, który przyświecał prelegentom, była „Przyszłość chrześcijaństwa w Europie”. Rozpoczęliśmy od przemówienia oraz powitania zgromadzonych przez o. Marka Urbana CSsR, rektora Seminarium, następnie zaś zabrał głos ks. Robert Woźniak, profesor UPJP2, który przedstawił wykład „Wiosna, popołudnie czy koniec? O trzech metaforach historycznego przeznaczenia chrześcijaństwa w duszpasterskim kontekście.” Przybliżył nam myśl trzech filozofów katolickich: Tomáša Halika, Chantal Delsol oraz Jana Pawła II, z których każdy miał odmienną wizję współczesnego chrześcijaństwa.

Drugim prelegentem był ks. Piotr Łabuda, wykładowca na UPJP2 oraz w seminarium Tarnowie, biblista. Wygłosił on prelekcję nt. „„Słowo Twe, Panie, trwa na wieki, niezmienne jak niebiosa” (Ps 119,89). Miejsce Biblii we współczesnym Kościele”. Zwrócił nam on szczególną uwagę na to by powracać do tego, by Pismo Święte było zawsze obecne w naszym życiu i przepowiadaniu, a także, na szczególnym miejscu religijności Maryjnej, która powinna być w centrum naszej duchowości.
Kolejny wykład miał tytuł „Współczesne wyzwania teologii moralnej”, a wygłosił go dla nas ks. Szczepan Szpoton CM, rektor Instytutu Teologicznego Księży Misjonarzy, w którym na co dzień studiujemy. Zwrócił uwagę na najważniejsze problemy, z którymi obecnie mierzy się Kościół, chociażby problem uchodźców, czy problem niskiego wskaźnika przyrostu naturalnego, który od lat jest ujemny nie tylko w Polsce, ale w wielu krajach Europy.

Zaplanowany był również czwarty wykład, niestety prelegent nie był w stanie dotrzeć na sympozjum, co pozwoliło na wydłużony czas dyskusji i zadawania pytań, który był niezwykle dynamiczny. Wielu zgromadzonych na sali profesorów i kleryków dzieliło się swoimi spostrzeżeniami, a prelegenci obszernie odpowiadali na wszelkie wątpliwości.

Po zakończeniu tej części, zebrani zostali zaproszeni na przerwę, po niej zaś zostały wręczone nagrody Pro Redemptione. W tym roku zostały one przyznane następującym kapłanom:

Za długoletnią współpracę z Wydawnictwem i Kwartalnikiem Homo Dei – ks. prof. Robert Skrzypczak
W uznaniu za pracę formacyjną kapłanów i osób konsekrowanych – o. dr. Konrad Małys OSB
W uznaniu za tworzenie form ewangelizacyjnych młodzieży – br. Szymon Janowski OFMCap
Dla młodych kapłanów, którzy działalnością pisarską przyczyniają się do rozwoju myśli teologicznej – ks. dr. Piotr Jutkiewicz
W uznaniu za dorobek naukowy i świadectwo życia – ks. prof. Jerzy Szymik

Na koniec głos zabrał o. Sylwester Cabała, radny Prowincji Warszawskiej Redemptorystów, który w imieniu ojca Prowincjała pogratulował laureatom nagrody oraz podziękował za liczne uczestnictwo wszystkim zgromadzonym. Po tym przemówieniu, udaliśmy się na uroczysty obiad w naszym refektarzu.

Szymon Niziołek CSsR

Zasłuchani w Mozarta

W dniu 5 listopada 2024 roku nasze seminarium wzięło udział w niecodziennym wydarzeniu. Wraz z ojcem rektorem, Markiem Urbanem CSsR, oraz oczywiście o. Wacławem Zyskowskim CSsR, naszm prefektem, wybraliśmy się do filharmonii. Naszym celem był koncert „Mozart – Requiem d-moll KV 626”, który miał miejsce w przeddzień 85 rocznicy tragicznych wydarzeń Sonderaktion Krakau , tj. dniu, kiedy aresztowani byli, a w konsekwencji zesłani do obozu koncentracyjnego, profesorowie Uniwersytetu Jagiellońskiego i Akademii Górniczej. Koncert otworzył krótkim słowem pan prof. dr hab. Piotr Jedynak, rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. Sam koncert wykonywany był przez trzy sekcje artystów: chór, instrumenty oraz czterech solistów. Połączenie to dało niezwykły efekt, artyści, wykonując mszę napisaną przez Mozarta, zrobili to w zapierający dech w piersiach sposób. Soliści dali w śpiewie całych siebie, a poprzez wszelkiego rodzaju artykulacje wzbudzili wiele emocji w słuchaczach. Chór poprzez nieustanną zmianę dynamiki doskonale oddawał charakter śpiewanych przez siebie partii, odróżniając wyraźnie poszczególne części mszy. Oczywiście wszystko opierało się na instrumentach, których bogactwo, od smyczkowych przez dęte, było bardzo pokaźne. Dyrygentem, odpowiedzialnym za całą aranżację był Adam Banaszak. Na wszystkich nas koncert ten zrobił wielkie wrażenie i wielu z nas zostawiał on ze sporym niedosytem, ponieważ mógłby być jeszcze trochę dłuższy.

Stanisław Stańczyk CSsR

Nasza Terezjanka

W piątek popołudniu wyjechaliśmy do Wrocławia, skąd następnego dnia o 6 rano spod katedry wrocławskiej wyruszyliśmy do Trzebnicy, do grobu Św. Jadwigi Śląskiej. W naszej grupie “Redemptor”, prowadzonej przez duszpasterza akademickiego o. Pawła Zyskowskiego CSsR, byli również pielgrzymi z innych parafii we Wrocławiu, a nawet z innych państw – z Ukrainy i Kamerunu. Razem z nami pielgrzymowały także siostry służebniczki śląskie. Po drodze śpiewaliśmy, modliliśmy się, wysłuchaliśmy konferencji ojca prefekta Wacława Zyskowskiego CSsR odnośnie nadchodzącego roku jubileuszowego oraz o nadziei chrześcijańskiej, a także zawiązywaliśmy wspólnotę. O godzinie 16.30 uczestniczyliśmy w Eucharystii pod przewodnictwem abpa Tadeusza Wojdy, przewodniczącego KEP.

Po skończonej Mszy Świętej wyjechaliśmy do Głogowa, aby następnego dnia uczestniczyć w obchodach jubileuszu stulecia przybycia redemptorystów do Głogowa. Wzięliśmy udział w uroczystej Eucharystii o godzinie 12.30, sprawowanej pod przewodnictwem biskupa ordynariusza diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Tadeusza Lityńskiego. Kazanie wygłosił o. Dariusz Paszyński CSsR- Prowincjał Redemptorystów, w którym po krótce opowiedział o działalności redemptorystów od momentu przybycia aż po dzień dzisiejszy. W Mszy Świętej licznie uczestniczyli parafianie i goście, a chór parafialny zadbał o piękną oprawę muzyczną. Po skończonej Eucharystii wraz z parafianami i gośćmi wspólnie zjedliśmy obiad, w trakcie którego mogliśmy z nimi porozmawiać. Popołudniu wyruszyliśmy w drogę powrotną do Krakowa.

Podsumowując, tegoroczną terezjankę spędziliśmy aktywnie i radośnie, uczestnicząc w inicjatywie apostolskiej, jaką była pielgrzymka oraz okrągły jubileusz w Głogowie . Cieszymy się, że mogliśmy tam być.

Piotr Malesa CSsR

Świadek Słowa i miłości

W sobotę, 29 września 2024 roku, w naszym krakowskim Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy odbyły się święcenia diakonatu br. Łukasza Malinowskiego – alumna Wyższego Seminarium Redemptorystów.
Dzień ten rozpoczął się uroczystą jutrznią pod przewodnictwem Ojca Prowincjała Dariusza Paszyńskiego. W trakcie porannej modlitwy, kandydat do święceń złożył wyznanie wiary oraz otrzymał księgi Liturgii Godzin, aby od teraz, już każdego dnia, włączać się w tę piękną modlitwę Kościoła.

Eucharystii o godz. 12:00 w kościele przewodniczył ksiądz biskup pomocniczy archidiecezji krakowskiej Robert Chrząszcz. Wygłosił on homilię, podczas której nawiązywał do Dziejów Apostolskich i historii siedmiu pierwszych diakonów. Wskazywał, że to Duch Święty sam wybiera człowieka i powierza mu misję dla pożytku wspólnoty Kościoła. Podkreślał rolę diakona w czasie Liturgii, wyjaśnił wypowiadane przez niego słowa (nieliczne, choć znaczące), a także zachęcił do prowadzenie dzieł miłosierdzia, aby zaradzać potrzebom napotykanych ludzi. Wskazał również na osiem błogosławieństw, które powinny stanowić swoiste DNA diakona. Życzymy naszemu Ojcu Diakonowi, aby w swojej codzienności upodabniał się do Chrystusa Sługi Pańskiego, a jego posługa przynosiła owoce w życiu wspólnoty.

Patryk Gut CSsR

Wyjście na wystawę o Kaplicy Sykstyńskiej

27 września 2024 roku, w piątek, cała nasza wspólnota seminaryjna, na czele z ojcem prefektem wyszła, by zwiedzić będącą niedaleko od nas (kilka przystanków tramwajowych) multimedialną wystawę dotyczącej słynnej, znajdującej się w Watykanie Kaplicy Sykstyńskiej. Zaraz po obiedzie kończącym nasze rekolekcje przed rozpoczęciem nowego roku akademickiego, ruszyliśmy na ulicę Śniadeckich, gdzie owa ekspozycja miała miejsce. Składała się ona z trzech segmentów.

Pierwszy to sala z panelami i bilbordami na których przedstawione były szczegóły dotyczące samej kaplicy, jej historia powstawania, twórcy, pomysły na ozdobienie jej, autorzy fresków, które się w niej znajdują, ciekawostki z pracy nad nią, jak również sam układ fresków w niej. Stały w niej również repliki dwóch najsłynniejszych dzieł Michała Anioła (najbardziej znanego i cenionego wśród twórców fresków w kaplicy sykstyńskiej) „Piety”, której oryginał znajduje się w bazylice św. Piotra, oraz rzeźba „Dawida”, którą spragnieni wrażeń artystycznych turyści mogą podziwiać we Florencji. Na środku Sali puszczany był film w którym przedstawiana była historia renowacji fresków.

Druga część wystawy okazała się być salą kinową, w której wyświetlony był film przedstawiający historię kaplicy i proces powstawania fresków. Było to swego rodzaju podsumowanie tego, co mogliśmy przeczytać w poprzedniej Sali.

Trzecia część to swego rodzaju clue całej tej wystawy. Była to interaktywna sala otoczona ekranami sprawiającymi efekt, jakby wchodziło się do oryginalnej watykańskiej kaplicy. Na ekranach wyświetlane były na początku obrazy, zdjęcia fresków ułożone w konkretny, stylizowany na oryginał sposób. Później jednak, gdy lektor wywoływał konkretne freski namalowane przez Michała Anioła, pojawiały się one na ścianach i suficie w powiększonej i niezwykle ostrej wersji. Dzięki temu mogliśmy się przyjrzeć wszystkim szczegółom dzieł mistrza.

Wystawa była z pewnością godna obejrzenia, chociaż jak dla mnie zbyt dynamiczna i zbyt krótka. By prawdziwie przyjrzeć się freskom z kaplicy sykstyńskiej, a co za tym idzie zrozumieć ich bogatą symbolikę, potrzeb by było zdecydowanie więcej czasu. Myślę jednak, że każdy z nas wyszedł z wystawy zadowolony i bogatszy wiedzę oraz doświadczenie zobaczenie tego, czym fascynują się nie tylko historycy sztuka, ale i zwyczajni turyści z całego świata.

Stanisław Stańczyk CSsR

Czystość, Ubóstwo, Posłuszeństwo

Sierpień to wyjątkowy czas dla kleryków. Nie tylko z racji praktyk wakacyjnych czy chwil spędzanych w naszych rodzinnych domach. Właśnie w sierpniu po raz kolejny klękamy przed Bogiem i ślubujemy życie radami ewangelicznymi. Niektórzy czynią to pierwszy raz, inni ponawiają a jeszcze inni czynią to na wieki. Nie można przeżyć tego czasu jednak z doskoku.

Nasze przygotowanie rozpoczęliśmy od dnia skupienia. Poprowadził go dla nas o. Wacław Zyskowski CSsR. Nasz przewodnik duchowy skupił naszą uwagę na trzech ślubach zakonnych. Podkreślił, że to nie gotowa recepta na doskonałość. Śluby zakonne to suplement, który wzmacnia nas, pozwala powstawać
z upadków. Dzięki ślubom mamy zadawać sobie pytania by dążyć do świętości. Co takiego dają nam śluby? Jednym z aspektów ślubów zakonnych według o. Wacława jest uwolnienie się od podejścia: „posiadam dla bezpieczeństwa”.

Ślub czystości uczy nas patrzeć na piękno i nie mieć pragnienia posiadania go. Mamy zachwycać się pięknem, ale nie możemy rościć sobie prawa do posiadania go. Nieczystością natomiast jest pragnienie piękna i posiadania go.
Ślub ubóstwa uczy nas szukania bezpieczeństwa, fundamentu i stabilności w relacji
z Chrystusem a nie w rzeczach materialnych. Nie szukać sobie furtek do własnej niezależności, robienia po swojemu.
Ślub posłuszeństwa uczy nas podejmowania odpowiedzialności za siebie. Posłuszeństwo to nie ślepe podążanie za rozkazami, to oddanie się Bogu. Mimo, że zarzuca się Kościołowi zaściankowość i zacofanie, to jednak ludzie tego świata bardzo często podążają bezmyślnie za trendami i mentalnością tego świata. – podkreślił nasz przewodnik duchowy.

Kolejnego dnia skupiliśmy się na przygotowaniu uroczystości ponowienia ślubów czasowych oraz złożenia profesji wieczystej br. Łukasza. Do południa trwały liczne przygotowania. Po południu udaliśmy się do Lubaszowej. Tam wraz z innymi współbraćmi uczestniczyliśmy w rozpoczęciu kanonicznego Nowicjatu przez 3 naszych najmłodszych współbraci: Jana, Marcina i Artura.

Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest pamiętnym dniem dla wielu redemptorystów. Wielu redemptorystów 15 sierpnia oddawało się Bogu w profesji zakonnej. Tego dnia dwóch współbraci złożyło swoje pierwsze śluby zakonne na Lubaszowskiej górce. 9 współbraci ponowiło śluby zakonne w klasztornej kaplicy a br. Łukasz złożył profesję wieczystą na Eucharystii sprawowanej przez o. Prowincjała Dariusza Paszyńskiego CSsR.

Na porannej modlitwie zostali ogłoszeni nowi formatorzy naszej seminaryjnej wspólnoty. Funkcję prefekta objął o. Wacław Zyskowski CSsR a funkcję rektora o. Marek Urban CSsR. Dziękujemy naszym poprzednim formatorom za ich wielki wkład w naszą formację: prefektowi o. Adamowi Kośli CSsR
i rektorowi o. Jackowi Zdrzałkowi CSsR

Połowa sierpnia to dla nas zawsze czas zatrzymania, wyciszenia i przygotowania się na kolejny krok ku całkowitemu oddaniu się Chrystusowi. Bardzo cieszymy się, że są kolejni gotowi oddawać swoje życie Bogu i drugiemu człowiekowi. Prosimy o modlitwę za wszystkich braci będących w formacji, by kolejny rok życia ślubami był krokiem ku Chrystusowi, ku świętości.

br. Bartłomiej Laskowski

Nowa Rada Studentatu

15 czerwca odbyły się wybory do nowej Rady Studentatu. Były to pierwsze wybory na ziemi krakowskiej. Wybrano i ustanowiono nową radę w składzie:

Senior elekt – br. Krystian Grabowski CSsR

Wicesenior elekt – br. Kacper Grabowski CSsR

Liturgista – br. Szymon Niziołek CSsR

Dziękujemy ustępującej Radzie za cały rok pracy, a nowej Radzie życzymy wsparcia Ducha Świętego i wielu łask Bożych w zarządzaniu wspólnotą seminaryjną.

Beatyfikacja ks. Michała Rapacza

Dnia 15 czerwca uczestniczyliśmy w beatyfikacji ks. Michała Rapacza, męczennika zamordowanego w 1946 r. w Płokach. Mszy z obrzędem beatyfikacji w bazylice Bożego Miłosierdzia w krakowskich Łagiewnikach przewodniczył prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych kard. Marcello Semeraro. Podczas homilii kardynał podkreślił, że ks. Michał Rapacz jest „znakiem pocieszenia od Boga w czasach naznaczonych ranami zadanymi przez przemoc i wojnę toczącą się w wielu częściach świata, a nawet niedaleko stąd”.

Akt beatyfikacyjny nastąpił na początku sprawowanej Eucharystii. Po prośbie skierowanej do delegata papieskiego przez metropolitę krakowskiego abp Marka Jędraszewskiego została odczytana biografia męczennika, a następnie list apostolski, w którym papież Franciszek ogłasza ks. Michała Rapacza błogosławionym. W czasie uroczystości odsłonięto obraz z podobizną nowego błogosławionego, a następnie do kościoła został wniesiony relikwiarz ze szczątkami męczennika.

Nowy błogosławiony jest dla każdego z nas, zwłaszcza dla kapłanów, wzorem niezłomnego ducha. Jego świadectwo wiernego życia z Chrystusem, walki o godność ludzką
i obecność z wiernymi niech będzie natchnieniem jak powinniśmy postępować w życiu. Bogu niech będą dzięki za nowego błogosławionego, za jego dar życia i wzór do naśladowania.

Błogosławiony księże Michale Rapaczu módl się za nami.

Br. Jakub Wiśniowski CSsR

Redemptorysta duszpasterzem? – dzień skupienia

To nie my wybraliśmy Chrystusa, ale to On nas wybrał i przeznaczył na to, abyśmy szli i owoc przynosili, i by owoc nasz trwał… (por. J 15, 16)

My tak naprawdę nie jesteśmy redemptorystami – aktualnie klerykami, przygotowującymi się do złożenia ślubów wieczystych i przyjęcia święceń kapłańskich – bo tak sami chcieliśmy i tak wybraliśmy… To Duch Święty przyczynił się do tego swoją łaską, gdyż to właśnie Chrystus pierwszy nas wybrał – zaznaczył podczas modlitwy Jutrznią o. Tomasz Jaworczak CSsR, rozpoczynając w naszej wspólnocie seminaryjnej dzień skupienia pod hasłem: „Redemptorysta wobec nowych wyzwań duszpasterskich”.

Trzecia sobota maja 2024 roku była dla nas szczególnym dniem, gdyż zachowując święte milczenie
i trwając na modlitwie, mogliśmy się zatrzymać i głębiej pomyśleć o naszym życiu – zwłaszcza
w kontekście duszpasterskim – w świetle Słowa Bożego. O. Tomasz jako wieloletni
duszpasterz-redemptorysta podczas swoich konferencji podzielił się z nami swoim doświadczeniem pracy w parafiach, we wspólnotach wśród dzieci, młodzieży i nie tylko. Świadectwo życia ojca ubogaciło nas i poniekąd pokazało nam, jak dzisiaj działać duszpastersko, żeby Ewangelia zmieniała ludzi
– budowała ich więź z Panem Bogiem… To jest oczywiście trudne zadanie i wymagające wiele pracy
i wysiłku, ale – jak wielokrotnie podkreślał prowadzący nasz dzień skupienia – każdy redemptorysta powołany do duszpasterstwa sprosta temu zadaniu i wyzwaniu, jeżeli rzeczywiście podda się prowadzeniu Ducha Świętego.

O. Tomasz przywołał nr 90. Konstytucji naszego Zgromadzenia, który mówi, że redemptoryści będą tym skuteczniejsi jako misjonarze, im bardziej będą z dnia na dzień dostosowywać swoją apostolską działalność i łączyć z nią coraz ściślej nieustanną odnowę duchową, naukową i pastoralną samych siebie. Przypomniał przy tym każdemu z nas, jaka jest nasza rola, jako redemptorystów, w Kościele
i dzisiejszym świecie. Święty Alfons Liguori, zakładając misyjne Zgromadzenie Najświętszego Odkupiciela chciał, byśmy jako jego duchowi synowie i uczniowie, poprzez swoją posługę, docierali
z Dobrą Nowiną przede wszystkim do ludzi ubogich i opuszczonych – owiec niemających Pasterza. Stąd powinniśmy najpierw zadbać o nasze serca. Chcąc wyjść do ludzi, ewangelizować i dzielić się Słowem Bożym, musimy sami tym Słowem żyć – pielęgnować Go i rozwijać każdego dnia. Ojciec Tomasz zaznaczył, że my szczególnie jesteśmy powołani do bycia ekspertami od Słowa Bożego i powinniśmy wzbogacać i udoskonalać nasze przepowiadanie. O to usilnie zabiegał święty nasz Ojciec Założyciel, albowiem Zgromadzenie Redemptorystów zostało powołane do istnienia pod natchnieniem Ducha Świętego zwłaszcza dla a u t e n t y c z n e g o głoszenia Ewangelii światu.

Dobry duszpasterz to taki, który nieustannie rozważa słowa Pisma Świętego i studiuje teologię nie tylko przy biurku, ale także na kolanach przed Najświętszym Sakramentem – stwierdził o. Tomasz. Ten, kto jest powołany do budowania wspólnoty parafialnej, w swojej posłudze nie może ograniczać się tylko do tej wiedzy, którą zdobył podczas studiów filozoficzno-teologicznych w seminarium. Jego wykształcenie musi być wszechstronne, stąd powinien zadbać o studium w życiu codziennym, stale rozwijając swoją wiedzę. Duszpasterz redemptorysta – zwłaszcza d z i s i a j – nie może być mieć braków w sferze intelektualnej! Niech każdy współbrat usiłuje wzbogacać i ożywiać własne posługiwanie przez ciągłe pogłębianie wiedzy teologicznej i ludzkiej oraz przez braterskie dzielenie się ze współbraćmi
– czytamy w naszych Konstytucjach (nr 90). Ewangelizacja, kierowanie ludem, nauczanie itd. ZACZYNA SIĘ NA POLU WŁASNEGO SERCA… Duszpasterz – proboszcz, wikary czy moderator wspólnoty, chcąc zatem prowadzić swoją trzodę, sam musi się poddać ciągłej formacji, która trwa – tak naprawdę – przez całe życie.

Podczas tego dnia skupienia poruszaliśmy również ważne tematy związane z duszpasterstwem: jak angażować ministrantów do posługi przy ołtarzu?; jak dzisiaj przyciągnąć młodzież do kościoła?; co jest istotą kursów przedmałżeńskich?; jak zaangażować świeckich w życie Kościoła?, etc. Ojciec Tomasz, odpowiadając na te i inne tego typu pytania, zwrócił uwagę na to, że my, będąc w roli duszpasterzy, nie możemy być urzędnikami, lecz SŁUGAMI. Naszą powinnością jest we wszystkim co robimy, ukazywać Bożą miłość, służebność Chrystusa – ukazywać ludziom, do których jesteśmy posłani,
że Chrystus rzeczywiście chce się z każdym człowiekiem utożsamić… uniżyć się, aby swoim ubóstwem go ubogacić… (por. 2 Kor 8, 9).

Dziękujemy Ojcu Tomaszowi za poprowadzenie w naszej wspólnocie tego majowego dnia skupienia! Jesteśmy bardzo Ojcu wdzięczni! Mamy nadzieję, że przyniesie on dla każdego z nas Boże owoce. Ufamy, że dzięki wspólnemu rozważaniu Słowa Bożego, modlitwie i bogatym rozmowom ubogaciliśmy się przede wszystkim w dary i łaski Ducha Świętego – którego tak przecież, w przededniu Uroczystości Jego Zesłania na Apostołów, przyzywamy – abyśmy mogli być w przyszłości dobrymi pasterzami na wzór Jezusa Chrystusa, Najświętszego Odkupiciela. Dlatego, polecając naszą wspólną drogę powołania – powołania Redemptorystowskiego, chcemy objąć modlitwą całą misję Zgromadzenia, w tym tą pastoralną, i prosić Ducha Świętego Ożywiciela, aby ukształtował w miłości nasze apostolskie serca
i sprawił, by były one niepodzielne w śpieszeniu z pomocą szczególnie tym, którzy są ubodzy duchowo; którzy są opuszczeni i rzeczywiście pozbawieni P a s t e r z a …

Duchu Święty, przyjdź i rozpal nasze serca apostolską gorliwością… Wzbudź w nas głębokie pragnienie poznania Słowa naszego Pana, abyśmy doświadczając Twojego działania w naszym życiu, dzielili się na co dzień naszym doświadczeniem wiary z braćmi i siostrami, i głosili moc Ewangelii wszystkim ludziom, do których jesteśmy i będziemy w przyszłości posłani. Amen.

br. Patryk Czajkowski CSsR