XIV Niedziela Zwykła

Z Ewangelii według Świętego Łukasza (10, 1-12. 17-20)

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie. Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże». «Lecz jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie, a nie przyjmą was, wyjdźcie na jego ulice i powiedzcie: Nawet proch, który z waszego miasta przylgnął nam do nóg, strząsamy wam. Wszakże to wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Powiadam wam: Sodomie lżej będzie w ów dzień niż temu miastu». Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością, mówiąc: «Panie, przez wzgląd na Twoje imię nawet złe duchy nam się poddają». Wtedy rzekł do nich: «Widziałem Szatana, który spadł z nieba jak błyskawica. Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi. Jednakże nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie».

 

* * *

Oto Ja was posyłam. Tym wezwaniem, które Jezus kieruje dzisiaj do swoich uczniów, można podsumować rozpoczynający się dzisiaj w Kościele czternasty tydzień zwykły. Poszczególne dni tygodnia będą przybliżać nam w sposób szczególny wartość naszego powołania.

Nasz Zbawiciel, Jezus Chrystus powołał każdego z nas do różnych zadań, miejsc i sytuacji życiowych, by głosić orędzie obfitego Odkupienia – orędzie Jego nieskończonej miłości. Dzisiejsza Ewangelia wprowadza nas na drogę Jezusa. Na Jego początkowy etap podróży do Miasta Świętego – Jerozolimy, gdzie dokona się w pełni dzieło Zbawienia. Oto dopełnia się czas Chrystusa, a wraz z Nim i nasz czas. W dzisiejszym, trudnym świecie, to właśnie my, chrześcijanie, jesteśmy Jego uczniami i kontynuatorami Jego nauki i zbawczego dzieła. Tak, jak uczniowie wysyłani są w świat, aby świadczyć o Bożej miłości i nadchodzącym królestwie Bożym, tak i my posłani jesteśmy do naszych wspólnot, miejsc i środowisk pracy, aby być zwiastunami Bożego miłosierdzia, przyoblekając się w dobre uczynki, które służą nam za narzędzia w naszym powołaniu. 

Jezus posyła swoich uczniów po dwóch. To stanowi zachętę dla nas, aby nie iść przez ten świat samemu, ale stale mieć kogoś u swego boku, ponieważ ewangelizacja ma zawsze charakter wspólnotowy. Osoby w niej zawarte uzupełniają się i wzajemnie wspierają w dziełach miłosierdzia. Pamiętajmy zarazem, aby do tej wspólnoty nieustannie zapraszać Chrystusa. Z Nim budujmy relację i czerpmy siłę niezbędną do realizacji naszego ziemskiego powołania.

Pan Bóg zaprasza nas dzisiaj do współpracy w dziele zbawienia, a na tej drodze umacnia nas szczególnymi darami. Chciejmy ochoczo i z wiarą odpowiedzieć na dzisiejsze Jezusowe wezwanie do szerzenia Królestwa miłości we współczesnym świecie!

Norbert Żukliński CSsR