Dobrze mieć świętego współbrata!

Chociaż od jego śmierci minęły już 202 lata, to św. Klemens Maria Hofbauer wciąż przynosi redemptorystom wiele radości. Nie jest to tylko zasługa jego niewątpliwego wstawiennictwa za swoim Zgromadzeniem, ale także tego, że tradycyjnie w jego święto (15. marca) gromadzą się wspólnoty formacyjne naszej prowincji. W tym roku taki zjazd był ułatwiony, bo klerycy i brat postulant żyją w Tuchowie, a nowicjusze z Lubaszowej nie mieli do nas daleko.

Niewątpliwie jednym z plusów naszego świętowania był brak wykładów, ale oczywiście nie było to najważniejsze 😊. Tak jak co dzień najważniejsza była Eucharystia, w której mogliśmy uczestniczyć wraz z braćmi nowicjuszami, podczas której kazanie wygłosił nam magister nowicjatu, o. Łukasz Listopad CSsR. Po przyjęciu strawy duchowej przyszła pora na strawę intelektualną. Ta była zdecydowanie z wysokiej półki, bo przyjechał do nas ks. prof. dr hab. Janusz Królikowski i wygłosił wykład na temat „Przemiany w eklezjologii XX wieku a synodalność i droga synodalna”. Poznaliśmy na nim m.in. losy eklezjologii od Katechizmu św. Piusa X (wyd. 1908 r.) przez dokumenty Soboru Watykańskiego II po wypowiedzi papieży XXI wieku oraz historię synodalności w Kościele. Poznane tło historyczne oraz komentarz księdza profesora umożliwiły nam lepsze zrozumienie współczesnych nurtów teologicznych. Dzięki temu wykład świetnie wpisywał się w dzień poświęcony św. Klemensowi, ponieważ nasz święty współbrat przykładał dużą wagę do znajomości Kościoła i jego potrzeb. Miłym dodatkiem było dla nas także to, że dla ks. Królikowskiego patron dnia nie był obcy i pamiętał kilka faktów z jego życia. Oczywiście był też czas na wspólny odpoczynek. Nie tak często spotykamy naszych młodszych współbraci, więc z przyjemnością (zapewne obopólną) dzieliliśmy się naszym seminaryjnym życiem i słuchaliśmy „co tam w nowicjacie słychać”. Przez cały dzień pamiętaliśmy też o br. Sławomirze Wardzale, który złożył tego dnia śluby wieczyste w Boliwii. Dodatkową radością w tym dniu jest również coroczne świętowanie imienin siostry Klemensy!

Wszystko to mogliśmy przeżyć właśnie dzięki świętości naszego współbrata, św. Klemensa Hofbauera. Mimo że dzieli nas od niego ponad 200 lat, to jest nam bardzo bliski – w końcu długie lata przeżył w Polsce i z pewnością modli się za nas i za całą Warszawską Prowincję Redemptorystów. No i jesteśmy członkami jednej rodziny zakonnej, więc jesteśmy dumni ze świętości jednego z nas. Dobrze mieć świętego w rodzinie!

Tomasz Pasieka CSsR

Błogosławieni słuchający Pana

12 marca, u początku Wielkiego Postu, przeżywaliśmy dzień skupienia pt.: „Błogosławieni słuchający Pana” (Ps 119), który poprowadził dla nas o. Łukasz Drożak CSsR z Barda Śląskiego. Naszą kontemplację rozpoczęliśmy już dzień wcześniej od wyciszenia i przygotowania się na owocne słuchanie nauk konferencyjnych. Rano modliliśmy się jutrznią, na której pierwsze słowo skierował do nas o. Łukasz. Poprzez liczne świadectwa ze swojego zakonnego i kapłańskiego życia mówił nam o wartości słuchania Pana Boga. To tylko dzięki temu staje się możliwe otwarcie na drugiego człowieka, na słuchanie go. O Godz. 10:45 rozpoczęliśmy godzinną adorację Najświętszego Sakramentu. Był to dla nasz czas wejścia w głębszy dialog z naszym Stwórcą. O 12:00 celebrowaliśmy Mszę Świętą, na której obfite słowo Boże wygłosił o. Łukasz, wskazując, że człowiek sprawiedliwy to ten, który usprawiedliwia bliźniego – bierze jego ciężary na swoje ramiona, na wzór Chrystusa.

Czas popołudniowy poświęciliśmy na osobiste praktyki religijne. Każdy według własnego upodobania modlił się drogą krzyżową, odmawiał różaniec święty, bądź znajdował jeszcze inne formy zbliżania się do Pana Boga przez modlitwę. O 15:30 wysłuchaliśmy drugiej konferencji o Łukasza, na której mówił też o wzorze duszpasterza, jakiego pragną wierni. Mówił o tym, żeby kapłan współczuł z ludźmi, wykazywał się wrażliwością i był otwarty na potrzeby drugiego człowieka. O godz. 17:30 modliliśmy się nieszporami, którymi oficjalnie zakończyliśmy nasz dzień skupienia i wróciliśmy do naszych zajęć i obowiązków, ale już nieco inni, bogatsi o owoce duchowe, które zrodziły się w naszych sercach i umysłach.

Robert Borzyszkowski CSsR

Zesłanie Ducha Świętego w Tuchowie

W niedzielę 6 marca na Mszy Świętej o godzinie 15:00 w Bazylice Tuchowskiej miało miejsce bierzmowanie, którego udzielił JE ks. bp Leszek Leszkiewicz. Wśród 9 kandydatów znalazło się 6 podopiecznych ze Stowarzyszenia „Nadzieja”: Martyna, Piotr, Tomasz, Sebastian, Marek oraz Tomasz. Po wcześniejszym przygotowaniu, przyjęli oni w sakramencie bierzmowania znamię daru Ducha Świętego, który został posłany, aby umocnić w nich wiarę, napełnić swoimi darami oraz wspierać w drodze do świętości. Uroczystość odbyła się w podniosłej i zarazem rodzinnej atmosferze.

Marcin Wojdan CSsR

Nadzieja dla „Nadziei”

W zeszłą niedzielę, 27 lutego, na placu sanktuaryjnym w Tuchowie już od samego rana wzmożył się ruch. To wszystko za sprawą ustawionych tam namiotów, pod którymi można było nabyć różnego rodzaju wypieki (ciasta, ciasteczka, klasztorny chleb i drożdżówkę, a nawet pizze). Nie zabrakło też wędlin i innych produktów spożywczych od lokalnych dostawców. Celem tego kiermaszu było wsparcie budowy domu dla podopiecznych Stowarzyszenia Rodziców i Przyjaciół Osób Niepełnosprawnych „Nadzieja” w Tuchowie.

Cała akcja rozpoczęła się już dzień wcześniej, w sobotę, kiedy to przez cały dzień do tuchowskiego klasztoru dobroczyńcy z Tuchowa i okolic przynosili swoje wypieki. Po południu grupa parafian, wolontariuszy oraz kleryków z naszego seminarium zajęła się pakowaniem wędlin i ciast, z których powstało kilkaset pakunków gotowych do sprzedaży. Jako seminarium zaangażowaliśmy się również piekąc przez cały dzień mini pizze, aby osoby przychodzące na kiermasz mogły poczęstować się także tym świeżo upieczonym, włoskim specjałem.

Dzięki sprawnej organizacji ze strony grup parafialnych, ochoczemu zaangażowaniu wolontariuszy oraz pomocy ze strony naszej wspólnoty seminaryjnej, a przede wszystkim dzięki hojności naszych dobroczyńców udało się zebrać ponad 27 tysięcy złotych. Ta kwota na pewno przyczyni się do realizacji budowy wymarzonego przez Stowarzyszenie domu. Jest to wciąż jednak tylko część kwoty, jaka jest potrzebna do osiągnięcia celu. Bardzo dziękujemy wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób angażują się w działalność Stowarzyszenia „Nadzieja” i jego wsparcie. Prosimy o modlitwę w intencji Stowarzyszenia i zachęcamy do dalszego wspierania jego działalności. Zapewniamy o naszej pamięci modlitewnej za wszystkich dobroczyńców.

Grzegorz Pruś CSsR

Mistrzowski Wspomożyciel

Piątkowego wieczoru 18.02.2022 roku, młodzież licznie zgromadziła się w tuchowskiej bazylice u stóp swojej Matki i Królowej, aby słuchać o Tym, który pomaga nam w każdym naszym kłopocie, pociesza nas w każdym utrapieniu i staje w naszej obronie, gdy tylko tego potrzebujemy i się na to zgodzimy. Mowa oczywiście o Duchu Świętym, do którego odnosiło się hasło kolejnego czuwania młodzieżowego z cyklu „Droga Wewnętrzna”, a które brzmiało: Mistrzowskie Wsparcie.

Tajemnicę Trzeciej Osoby Trójcy Świętej ukazywał zgormadzonym duszpasterz comiesięcznych czuwań w Tuchowie, o. Paweł Zyskowski CSsR. W konferencji, opartej na wydarzeniu Zesłania Ducha Świętego, uświadamiał on słuchaczom, że chrześcijanin zapominający o Duchu Świętym, jest jak wspinacz górski, rezygnujący z liny zabezpieczającej trasę wspinaczki; jak człowiek, zapominający przewietrzyć pokój, a jedynie używający odświeżacza do powietrza; jak nurek samotnie zanurzający się w głębię, której nie zna. Duch Święty – nauczał duszpasterz – jest najlepszym Wsparciem, jakie możemy sobie wymarzyć, ale wspiera nas On w tym, co podoba się Bogu. Dlatego powinniśmy prosić Go zarówno o stałą obecność w naszym życiu, ale również o pomoc w bardzo konkretnych sprawach naszej codzienności.

To, do czego zachęcał młodych wiernych kaznodzieja, wypełniło się już chwilę później, podczas adoracji Najświętszego Sakramentu. Poprowadzona przez braci kleryków modlitwa skupiona była wokół prośby o siedem darów Ducha Świętego: mądrości, rozumu, umiejętności, rady, męstwa, pobożności i bojaźni Bożej. Pięknym wyrazem zanoszonych modlitw, było zapalanie przez uczestników czuwania kolejnych świec na lichtarzu, umieszczonym w prezbiterium bazyliki, w miarę, jak zanoszone były kolejne prośby. Na zakończenie adoracji wszyscy uczestnicy czuwania wspólnie odmówili modlitwę o dary Ducha Świętego, zapraszając Go do swoich serc.

Szczytem naszego piątkowego spotkania z Panem, była Najświętsza Eucharystia, sprawowana jako ostatni punkt czuwania. W czasie homilii o. Paweł Zyskowski jeszcze raz skierował do młodych słowo. Mówił m.in. o życiu chrześcijańskim, które bez zażyłej relacji z Jezusem jest niekompletne, bezsensowne, niczym puzzle bez wszystkich elementów. Pytał uczestników, czy mają świadomość, że mają spędzić z Jezusem wieczność i czy są gotowi na co dzień oddać mu pięć minut bez nudy, rozproszeń i nerwów. To pytanie jeszcze długo po zakończonym kazaniu rezonowało w duszach uczestników.

Po zakończonym czuwaniu, młodzież nawiedziła tuchowski dom zakonny, gdzie poprzez agape – wspólnotę miłości umocnionej przyjętym Ciałem Pańskim, w radości nawiązywała ze sobą więzy przyjaźni. Nie zabrakło rzecz jasna poczęstunku w postaci ciastek i napojów!

Za całe to wydarzenie, przepełnione obecnością „Tego, który nas pociesza w każdym naszym utrapieniu” (2 Kor, 1,4), Bogu niech będą dzięki, a Maryi chwała!

Jakub Ciepły CSsR

Przez Maryję i z Maryją do Jezusa

Kolejny semestr nauki w naszym seminarium zbliża się wielkimi krokami. Aby się dobrze przygotować do tego czasu wspólnota seminaryjna wraz z braćmi juniorystami przeżywała dzień skupienia, który poprowadził ks. Stanisław Kowalik, proboszcz z Ochotnicy Górnej.

Dzień skupienia poświęcony był rozważaniom o Najświętszej Maryi Pannie. Ksiądz Stanisław ukazując nauczanie św. o. Maksymiliana Marii Kolbego wskazał nam, że przez Maryję i z Maryją mamy iść do Jezusa. Podkreślał, że Niepokalana Dziewica, która jest Arcydziełem Boga Trójjedynego, jest dla nas wzorem. To w Maryję powinniśmy się wpatrywać i Ją naśladować.

W czasie homilii nasz rekolekcjonista nawiązując do Ewangelii o rozmnożeniu chleba, którą usłyszeliśmy w czasie Eucharystii, mówił, że Jezus – Droga, Prawda i Życie – pragnie, żebyśmy i my stawali się drogą prowadzącą do Boga. Podkreślał, że mamy być jak świeży chleb, który daje się kroić Chrystusowi tzn. formować, i dopiero wtedy zostaje dany ludziom. To wszystko dokona się w nas na wytrwałej modlitwie.

Tej wytrwałości w modlitwie oraz wytrwałości przy Chrystusie chcemy uczyć się od naszej Najlepszej Matki Maryi. Maryję naszą Nieustającą Pomoc pragniemy również prosić o to, by wypraszała nam światło Ducha Świętego oraz potrzebne siły do zgłębiania teologii oraz filozofii w nadchodzącym semestrze.

Almar Suchan CSsR

Zimowy wypoczynek 2022

W dniach od 2 do 10 lutego wspólnota seminaryjna w ramach wypoczynku po semestrze i sesji zimowej przeżywała swoje długo wyczekiwane ferie. Tradycyjnie udaliśmy się do naszego domu rekolekcyjno-wypoczynkowego „San Clemente” w Kościelisku (k. Zakopanego). Wspólny czas oraz piękną, sprzyjającą pogodę staraliśmy się wykorzystywać na różnego rodzaju aktywności, do których zaliczyć można m.in.: piesze wypady w nisko położone góry i doliny, wycieczki do Zakopanego – szczególnie na Krupówki lub do muzeów bądź teatru, zjazdy na nartach, jazdy na łyżwach, rywalizacje w kręgle, relaks w ciepłych wodach termalnych oraz inne atrakcje i aktywności, które umilały nam wspólny czas pobytu pod spowitymi gęstym, białych puchem Tatrami. Popularnym punktem odwiedzin były niewątpliwie Krzeptówki, a więc Narodowe Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej, które nawiedzaliśmy bardzo często przez cały okres trwania naszych ferii. Późne popołudnia oraz wieczory obfitowały w rozgrywki planszowe oraz wspólnotowe rozmowy na różne tematy.

Pod koniec wypoczynku dołączyli do nas również bracia nowicjusze, którzy przeżywali akurat swoje „połowinki” (wyjazd z okazji upłynięcia połowy trwającego rok nowicjatu na Lubaszowej). Była to znakomita okazja do wspólnego spędzenia czasu, który upłynął nam głównie pod znakiem rozmów oraz wzajemnego ubogacania się szeroko rozumianym życiem zakonnym.

Dziękujemy Bogu, Matce Najświętszej oraz wszystkim Dobroczyńcom, dzięki którym mogliśmy pięknie i owocnie spędzić wspólnie czas zimowego wypoczynku u stóp Tatr. Była to niewątpliwie dobra sposobność do nabrania niezbędnych sił, zarówno tych fizycznych, jak i duchowych, przed rozpoczynającym się niebawem semestrem letnim, który zapewne będzie obfitował w niemały wysiłek psychiczny oraz intelektualny.

dk. Norbert Żukliński CSsR

Wulkan ujawniający Boga światu.

Święto Ofiarowania Pańskiego to również Dzień Życia Konsekrowanego. Z tej okazji nasza wspólnota uczestniczyła w diecezjalnych obchodach tego święta, które odbyły się w tarnowskiej katedrze pod przewodnictwem ks. bpa ordynariusza Andrzeja Jeża.

W swojej homilii Biskup zaznaczył, że osoby życia konsekrowanego mają być wyraźnym, a nawet eksplodującym znakiem dla ludzi. Ich misją jest promieniowanie światłem Jezusa Chrystusa i niesienie Go światu.

Wspólne spotkanie osób życia konsekrowanego naszej diecezji jest dla nas zawsze umacniające, ponieważ możemy zobaczyć działanie Boga w Kościele, który przez osoby obdarzone różnymi powołaniami i charyzmatami ukazuje swoją obecność w świecie.

dk. Patryk Reczek CSsR

Nie przygotowujcie się na pogrzeb!

We wtorek 1 lutego, o godzinie 16:30, w sanktuarium Matki Bożej Tuchowskiej rozpoczęły się tegoroczne obchody Dnia Życia Konsekrowanego w diecezji tarnowskiej. Zainaugurował je JE ks. Bp Leszek Leszkiewicz, przewodnicząc Nieszporom.

Na modlitwie w sanktuarium byli obecni przedstawiciele męskich i żeńskich zgromadzeń zakonnych z terenu całej diecezji. Ksiądz biskup wygłosił słowo skierowane do wszystkich osób życia konsekrowanego, w kontekście odbywającego się synodu w diecezji tarnowskiej oraz synodu w Kościele powszechnym. Zaznaczył on fakt, że obecnie konieczne jest otwarcie się na budowanie relacji w nowy sposób, oraz że powinniśmy być otwarci na wzajemne słuchanie siebie. Kaznodzieja podał słuchaczom również konkretne wskazówki, co robić, aby się rozwijać. Każdy z nas powinien dostrzegać w sobie i w innych dobre strony, talenty, którymi możemy ubogacać swoje Zgromadzenie i całą wspólnotę Kościoła. Takie spojrzenie pomoże w ożywieniu i rozwoju Zgromadzenia, oddalając wizję jego „pogrzebania”, czyli obumarcia, zaniku. Stąd też, parafrazując słowa księdza biskupa, można wysnuć apel skierowany do wszystkich osób życia konsekrowanego: nie przygotowujcie się na pogrzeb, a starajcie się szukać dróg rozwoju własnych charyzmatów na nowy sposób.

Bogu niech będą dzięki za dar życia konsekrowanego, które różnorodnością charyzmatów ubogaca życie Kościoła i pomaga w dotarciu Dobrej Nowiny do każdego. Pamiętajmy w swoich modlitwach o tym, aby prosić Pana, by „posyłał robotników na swoje żniwo”, a powołanych na tę drogę umacniał w cnocie wytrwałości.

dk. Grzegorz Pruś CSsR

W co wierzę? W kogo wierzę? Komu wierzę? – dzień skupienia w tuchowskim seminarium.

O tym, że wiara pozwala głębiej spojrzeć w przeszłość, z otwartością żyć w teraźniejszości i z odwagą patrzeć na przyszłość zapewnił naszą wspólnotę seminaryjną i junioracką przewodnik styczniowego dnia skupienia, długoletni wychowawca i duszpasterz w krajach za zachodnią granicą naszej ojczyzny, o. Edward Nocuń CSsR.

W rozważaniach nie zabrakło spojrzenia doświadczonego redemptorysty na zmieniający się świat, który „otwiera na wiedzę, ale zamyka na człowieka” – jak stwierdził o. Edward.

Dzień skupienia to czas na zatrzymanie się i na chwilę refleksji. To czas na głębszą modlitwę i bardziej osobiste spotkanie z Tym, który nas zgromadził w jedną wspólnotę. Stąd nie zabrakło wspólnej modlitwy Liturgią Godzin w intencjach Kościoła czy adoracji Najświętszego Sakramentu. Istotnym elementem każdego dnia skupienia jest cisza, której również teraz nie zabrakło. Wszak to ona daje możliwość usłyszeć „ciche pukanie Chrystusa do drzwi naszego serca”.

dk. Ireneusz Krzywoń CSsR