Kolejny rok formacji w Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów mamy już za sobą. W ostatni piątek, 26 czerwca, uroczystą Mszą Świętą, sprawowaną wieczorem w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie na Podgórzu, oficjalnie zakończyliśmy rok pracy, nauki oraz rozwoju intelektualnego, duchowego i pastoralnego 2025/2026 w naszej wspólnocie. Eucharystii przewodniczył wyższy przełożony Warszawskiej Prowincji Redemptorystów – o. prowincjał Dariusz Paszyński CSsR, który w homilii nawiązał do cnót zakonnych oraz Chrystusowego kapłaństwa, realizowanych w gorliwym życiu św. Alfonsa Liguoriego, Ojca Założyciela Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela.

Wspólnej modlitwie towarzyszyli nam nie tylko ojcowie i bracia ze wspólnoty domowej redemptorystów w Krakowie, ale również członkowie zarządu Polskiej Prowincji Redemptorystów: o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR, wikariusz prowincjała, o. Sylwester Cabała CSsR i o. Sylwester Pactwa CSsR; magister nowicjatu, o. Łukasz Listopad CSsR wraz z braćmi nowicjuszami z Lubaszowej, a także parafianie, sympatycy sanktuarium MBNP oraz przyjaciele WSD.

Najświętsza Ofiara Ołtarza na zakończenie roku akademickiego 2025/2026, sprawowana w przededniu święta ku czci Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz odpustu parafialnego, została odprawiona według formularza mszalnego o Najświętszej Maryi Pannie, Matce Nieustającej Pomocy. Świętowaliśmy bowiem również 32. rocznicę koronacji obrazu Matki Bożej Nieustającej Pomocy w naszym krakowskim sanktuarium.

Była to szczególna okazja, aby wraz z dziękczynieniem Panu Bogu za wszelkie łaski otrzymane w mijającym roku złożyć Matce Najświętszej szczególne podziękowanie za Jej czuwanie nad naszą formacją ku kapłaństwu i życiu zakonnemu. Podczas tej Eucharystii polecaliśmy również w modlitwie nasze praktyki oraz czas, który jest przed nami, prosząc, abyśmy dobrze go wykorzystali – zarówno dla naszego rozwoju formacyjnego, jak i na większą chwałę Bożą.

br. Patryk Czajkowski CSsR, rok IV

7 stycznia 2026 roku rama cudownego obrazu Matki Bożej w głównym ołtarzu Bazyliki Mniejszej Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Tuchowie stała się pusta. Wizerunek Królowej Diecezji Tarnowskiej został zdjęty i uroczyście wyniesiony ze świątyni, a następnie przewieziony do Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie poddano go renowacji i konserwacji.

Po pięciu miesiącach nieobecności na Lipowym Wzgórzu, w ostatnią sobotę – 20 czerwca – po gruntownych pracach konserwatorskich i odzyskaniu pierwotnego oblicza sprzed pięciuset lat, uroczyście celebrowaliśmy powrót cudownego obrazu Tuchowskiej Pani.

Zanim jednak my – wspólnota Wyższego Seminarium Duchownego Redemptorystów – wraz z gospodarzami tuchowskiego sanktuarium i czcicielami Matki Bożej przywitaliśmy tego dnia święty wizerunek, pozdrawiając w nim Królową Diecezji Tarnowskiej i Panią Ziemi Małopolskiej, przyjęliśmy go do naszej wspólnoty już dwa dni wcześniej, w czwartek około godziny 18.00. Przez całą dobę, aż do nieszporów dnia następnego, czuwaliśmy przy nim i modliliśmy się wraz z parafianami oraz pielgrzymami przybywającymi do sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy na krakowskim Podgórzu.

Odwiedziny słynącego łaskami tuchowskiego obrazu Matki Najświętszej we wspólnocie seminarium polskich redemptorystów miały wyjątkowy wymiar. Przez ponad sto lat – aż do ostatniego przeniesienia – seminarium mieściło się bowiem w Tuchowie, a młodzi redemptoryści, przygotowujący się do kapłaństwa, wzrastali pod czujną opieką Matki Bożej, czczonej jako Wychowawczyni Powołań kapłańskich i zakonnych.

Czuwanie przy cudownym wizerunku Matki Bożej Tuchowskiej zainaugurowała uroczysta Msza Święta w krakowskim sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy o godz. 18.30. Liturgii przewodniczył o. prefekt WSD Redemptorystów, o. Wacław Zyskowski CSsR, a homilię wygłosił o. socjusz prefekta, o. Stanisław Paprocki CSsR. Podkreślił on głęboką wiarę czcicieli Tuchowskiej Pani, która na przestrzeni dziejów wyjednała dla nich wiele cudów i łask. Po Eucharystii wierni mogli trwać na osobistej modlitwie, zawierzeniu i kontemplacji oblicza Matki Najświętszej.

W piątek celebrowaliśmy Mszę Świętą w południe, której przewodniczył kustosz Sanktuarium Matki Bożej Tuchowskiej, o. Grzegorz Gut CSsR. W kazaniu przypomniał on liczne cuda i łaski wyproszone za przyczyną Pani Tuchowskiej, w tym uzdrowienia wzroku. Zachęcał wiernych do ufnej modlitwy, podkreślając, że Maryja wyprasza u swego Syna, Jezusa Chrystusa, wszystko to, czego najbardziej potrzebujemy.

Na nowo zawierzyliśmy Matce – obecnej w tuchowskim wizerunku – sprawę powołań kapłańskich i zakonnych, szczególnie do naszego Zgromadzenia. Nieszporami w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Krakowie zakończyliśmy modlitewne czuwanie z Matką i Panią Tuchowską. Uroczyście odprowadziliśmy Cudowny Obraz do samochodu, śpiewając: „Już Cię żegnać musim, Maryjo…”. Następnie święty wizerunek udał się do Tarnowa, gdzie w Wyższym Seminarium Duchownym oraz w katedrze wierni mogli przy nim czuwać aż do sobotniej uroczystości powrotu do Tuchowa i przekroczenia ulicy Wysokiej – symbolicznego wejścia Matki do swego domu…

W imieniu wszystkich Tuchowian, czcicieli Matki Bożej Tuchowskiej, a szczególnie polskich redemptorystów – duchowych „potomków” tych, którzy formowali się w Tuchowie – o. kustosz Grzegorz Gut CSsR przywitał w sanktuarium wizerunek tymi słowami: „Tęskniliśmy za Tobą, tęskniliśmy, Matko Boża Tuchowska, za Twoim czujnym i zatroskanym spojrzeniem, za Twoim uśmiechem… Witaj w domu!”.

Celebrację powrotu Wychowawczyni Powołań na Jej tuchowski tron zakończyła Msza Święta na dziedzińcu sanktuaryjnym, której przewodniczył J.E. ks. bp Andrzej Jeż, ordynariusz diecezji tarnowskiej. W homilii wezwał wszystkich, abyśmy poddali duchowej renowacji nasze serca i odnowili je w Bożej łasce, którą nieustannie wyprasza dla nas Najświętsza Maryja Panna, obecna w naszym życiu.

br. Patryk Czajkowski CSsR, rok IV

Ktoś może powiedzieć, że święcenia, wieńczące formację seminaryjną, są już osiągnięciem celu. Z pewnością kończy się pewien etap życia: formacja podstawowa w zgromadzeniu, studia, rozeznawanie powołania kapłańskiego i dojrzewanie do niego we wspólnocie seminaryjnej. Tak naprawdę jest to jednak dopiero początek drogi, która niesie ze sobą nie tylko radość z powołania, lecz także trudy kapłańskiej posługi, ofiarę i poświęcenie związane z pójściem za Chrystusem oraz życiem zgodnym z Ewangelią.

My, klerycy Wyższego Seminarium Duchownego Redemptorystów w Krakowie, cieszymy się, że po święceniach kapłańskich naszych współbraci – ojców Kacpra i Stanisława – które odbyły się 30 maja 2026 r. w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy na krakowskim Podgórzu, mogliśmy towarzyszyć nowym prezbiterom w pierwszych dniach ich kapłańskiej drogi jako redemptorystów. Uczestniczyliśmy bowiem w Mszach Świętych prymicyjnych sprawowanych przez nich w rodzinnych parafiach.

Dzień po święceniach prezbiteratu, 31 maja – w uroczystość Zesłania Ducha Świętego – pojechaliśmy wraz z całą wspólnotą seminaryjną na Eucharystię połączoną z błogosławieństwem prymicyjnym o. Stanisława Stańczyka CSsR do parafii redemptorystów pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Gliwicach. Tydzień później uczestniczyliśmy natomiast w prymicjach o. Kacpra Grabowskiego CSsR, który sprawował swoją pierwszą Mszę Świętą w rodzinnej parafii, w kościele katedralnym pw. św. Mikołaja w Elblągu.

Mogliśmy dzielić wspólną radość wraz z rodzinami, przyjaciółmi i współbraćmi nowych prezbiterów. To doświadczenie przyczyniło się również do umocnienia w naszych sercach pragnienia dalszej formacji ku kapłaństwu i życiu zakonnemu. Świadectwo współbraci neoprezbiterów przypomina nam, że droga powołania jest pięknym, ale i wymagającym darem, który warto każdego dnia przyjmować z wdzięcznością i odwagą.

Bogu niech będą dzięki, a Maryi chwała za nowo wyświęconych redemptorystów, którzy już wkrótce rozpoczną posługę duszpasterską w parafiach. Od września nasi współbracia będą posługiwać w następujących placówkach: o. Kacper w parafii pw. Opatrzności Bożej w Poznaniu, a o. Stanisław w parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Matki Pocieszenia we Wrocławiu.

Życzymy im obfitości darów Ducha Świętego oraz wytrwałości w kapłańskiej i zakonnej posłudze. Niech Pan obficie im błogosławi, a Matka Boża Nieustającej Pomocy nieustannie otacza ich swoją opieką.

br. Patryk Czajkowski CSsR, rok IV

30 maja w Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy na krakowskim Podgórzu miało miejsce wyjątkowe wydarzenie, bo już trzecie w historii tej świątyni święcenia kapłańskie braci z naszej wspólnoty seminaryjnej. Po dziewięciu latach formacji, w tym roku sakrament ten otrzymali br. Kacper Grabowski CSsR z Elbląga, a także br. Stanisław Stańczyk CSsR z Gliwic, stając się tym samym pełnoprawnymi ojcami i prezbiterami Kościoła powszechnego. 

Sakramentu święceń udzielił J.E. ks. bp Jacek Kiciński CMF, biskup pomocniczy wrocławski. Podczas homilii podkreślał znaczenie tego daru, zarówno dla ludzi, jak i Kościoła, oraz zwracał uwagę na potrzebę naszego uczestnictwa w trzech wymiarach powołania: trwaniu w miłości Jezusowej, zachowywaniu Jego przykazań i wzajemnym miłowaniu siebie, aż do oddania życia za drugiego człowieka. Dla niego to był klucz do każdego z rodzajów powołań, czy to kapłańskiego, zakonnego, czy ogólnie, szerzej mówiąc, chrześcijańskiego. 

W uroczystościach wzięły udział licznie zgromadzone rodziny braci Stanisława i Kacpra, ojcowie i bracia redemptoryści z całej Polski i krajów zagranicznych, nasze wspólnoty formacyjne (bracia nowicjusze), liczne grono przyjaciół oraz naturalnie, nasi parafianie. Natomiast za przepiękną oprawę muzyczną, która nadała podniosłego charakteru celebracjom, odpowiadały Podgórski Chór „Symfonia” pod kierownictwem naszego pana organisty Józefa Łukasza oraz głogowski zespół muzyczny „Za Tobą”, któremu przewodziła p. Karolina Kaczyńska.

Swoje słowo skierował do neoprezbiterów również o. Dariusz Paszyński CSsR, Przełożony Prowincji Warszawskiej Redemptorystów, zachęcając ich do gorliwej posługi na wzór św. Alfonsa, a także wyrażając nadzieję na cud, jaki miał miejsce po Mszy prymicyjnej naszego Założyciela, gdy jeden z młodych mężczyzn, który w niej uczestniczył, też zapragnął zostać kapłanem. 

Te doniosłe wydarzenia są dla nas z jednej strony powodem do ogromnej radości i wdzięczności wobec Boga za dar kapłaństwa Stanisława i Kacpra, wieńczący przebytą długą drogę formacji początkowej, a z drugiej strony są też inspiracją i zachętą do dalszej, wytrwałej modlitwy o nowe powołania kapłańskie, zakonne, aby nie zabrakło tych, którzy będą nieśli ubogim nadzieję – nowinę o Obfitym Odkupieniu, które można odnaleźć w Jezusie Chrystusie. 

br. Jan Gawroński CSsR, rok I

Majowy dzień skupienia przeżywaliśmy pod patronatem św. Andrzeja Boboli. Postać tego świętego stała się inspiracją do refleksji nad jednością Kościoła, a szczególnie tej najbliższej nam wspólnoty – seminaryjnej. Przez ten wyjątkowy czas prowadził nas o. Wojciech Gomułka OP, który od sześciu lat posługuje na Ukrainie. Podczas konferencji i spotkań modlitewnych ojciec Wojciech dzielił się doświadczeniem własnego powołania oraz dróg, którymi prowadzi go Pan. Była to dla nas doskonała okazja do bliższego poznania specyfiki duchowości dominikańskiej.

Ważnym punktem tego dnia była tzw. kapituła win – moment, w którym każdy z braci mógł stanąć w prawdzie o sobie i wyznać wobec innych swoje niedoskonałości, a niekiedy i przewinienia. To wymagające doświadczenie pozwoliło nam otworzyć się na Boże miłosierdzie i uczynić krok w stronę dojrzałej, zjednoczonej wspólnoty.

Dziękujemy Ci, Ojcze Wojciechu, za pomoc w otwarciu się na działanie Ducha Świętego, którego wyczekujemy w przededniu Pięćdziesiątnicy, oraz na siebie nawzajem. Dziękujemy za Twój autentyzm i żywe Słowo, które do nas skierowałeś.

br. Jan Gawroński CSsR, rok I

​W ostatni weekend (8–10 maja) w naszym krakowskim domu odbył się długo wyczekiwany zjazd rodzin braci kleryków i juniorystów. Bliscy zjeżdżali się do Krakowa już od piątkowego popołudnia, a pierwszym wspólnym punktem programu była kompleta – modlitwa kończąca dzień, będąca częścią Liturgii Godzin, którą na co dzień modli się cały Lud Boży.

​Sobotni poranek przyniósł podział na dwie grupy. Rodzice, dziadkowie i starsi członkowie rodzin udali się na Wawel. Po Katedrze Wawelskiej i jej otoczeniu oprowadzał ich o. Maciej Sadowski CSsR, który w niezwykle obrazowy i żywy sposób przybliżył historię tego miejsca. Po powrocie uczestniczyli oni w prelekcji o. Jacka Zdrzałka CSsR, wprowadzającej w charyzmat duchowości redemptorystowskiej. W tym samym czasie młodsze pokolenie uczestniczyło w warsztatach w Krakowskiej Manufakturze Czekolady. To doświadczenie dostarczyło naszym rówieśnikom wielu radości i dobrej zabawy.

​Wspólny obiad stał się okazją do integracji, po której zgromadziliśmy się na popołudniowej Eucharystii. Słowo Boże wygłosił do nas o. Stanisław Paprocki CSsR, Socjusz Prefekta Wyższego Seminarium Duchownego Redemptorystów. Dzień zwieńczyło nabożeństwo majowe u stóp figury Matki Bożej w naszym ogrodzie oraz radosne, wieczorne grillowanie w pięknej, majowej scenerii.

​Ostatni dzień zjazdu rozpoczęliśmy od uroczystej Mszy Świętej. Podczas późniejszego spotkania przy kawie o. Prefekt, Wacław Zyskowski, poprosił rodziców o podzielenie się wrażeniami z momentu, w którym po raz pierwszy usłyszeli od nas – swoich synów – o pragnieniu wstąpienia do Zgromadzenia Redemptorystów. Były to chwile niezwykle wzruszające zarówno dla rodziców, jak i dla nas samych. Na zakończenie, z racji zbliżającego się Dnia Matki, wspólnie zaśpiewaliśmy pieśń Niepokalana i wręczyliśmy naszym mamom róże. Po obiedzie przyszedł czas pożegnań i powrotów do domów.

​Jesteśmy pełni wdzięczności Bogu za tegoroczny zjazd oraz za wszystkie chwile spędzone w gronie naszych najbliższych. To wspólne świętowanie umocniło nasze więzi i dało nam wiele duchowej radości. Już teraz z nadzieją i niecierpliwością wyglądamy kolejnego spotkania za rok!

br. Jan Gawroński CSsR, rok I

W IV Niedzielę Wielkanocną, zwaną również Niedzielą Dobrego Pasterza, obchodziliśmy 63. Światowy Dzień Modlitw o Powołania. Wierni wezwaniu Pana, aby prosić o posłanie nowych robotników na Jego żniwo (por. Łk 10, 2-10), tradycyjnie odwiedzaliśmy parafie przynależące do naszej rodziny redemptorystowskiej w całej Polsce w ramach corocznej akcji organizowanej przez Centrum Duszpasterstwa Młodzieży i Powołań we współpracy z naszym Wyższym Seminarium Duchownym. Byliśmy obecni w Krakowie, Głogowie, Piotrkowie Trybunalskim, Braniewie, Elblągu oraz Gliwicach. Będąc na miejscu, uczestniczyliśmy w Mszach Świętych, opowiadaliśmy świadectwa, prowadziliśmy spotkania we wspólnotach parafialnych, jak Oaza czy Liturgiczna Służba Ołtarza, zachęcaliśmy do wzięcia udziału w rekolekcjach powołaniowych. Oprócz wspólnego zanoszenia modlitw o nowe powołania, staraliśmy się również pamiętać o wdzięczności za powołanie, które każdy z nas rozeznaje, a także za modlitwę i dobro, których nieustannie doświadczamy od innych ludzi. Z nadzieją kroczymy w przyszłość, wiedząc, że “piękno zbawi świat”, bo w końcu naszym przewodnikiem jest Piękny Pasterz, Jezus. 

br. Jan Gawroński CSsR

W przededniu III Niedzieli Wielkanocnej – w sobotę, 18 kwietnia 2026 roku – nasza wspólnota seminaryjna uczestniczyła w comiesięcznym dniu skupienia pod hasłem: „Być wiernym pragnieniom, jakie wzbudza Bóg”. Pod przewodnictwem o. Tadeusza Iwaszczyszyna OSPPE – referenta ds. powołań paulinów, formatora braci postulantów oraz posługującego w Radiu „Jasna Góra” – rozważaliśmy tajemnicę powołania jako odpowiedzi na wewnętrzne pragnienie, które Bóg wzbudza w sercu każdego człowieka.

Ojciec rekolekcjonista, odwołując się do ewangelicznych opowieści o bogatym młodzieńcu (Mt 19, 16–22) oraz o Zacheuszu (Łk 19, 1–10), ukazał nam dwie postawy, jakie można przybrać wobec odkrycia tego Bożego daru. Daru, którym jest pragnienie wejścia w głęboką relację z Chrystusem, zjednoczenia z Nim i oddania Mu całego życia.

Bogaty młodzieniec z Ewangelii wg św. Mateusza, idąc za poruszeniem serca, „zbliżył się do Jezusa i zapytał: «Nauczycielu, co dobrego mam czynić, aby otrzymać życie wieczne?»” (19,16). Odpowiedź Pana nie spełniła jednak jego oczekiwań. Podobnie i my, w naszej relacji z Chrystusem, możemy odejść zasmuceni po spotkaniu z Nim, jeśli za pragnieniem świętości nie pójdzie gotowość serca do ofiary i przemiany własnego życia.

Z kolei przykład Zacheusza, zwierzchnika celników z Ewangelii wg św. Łukasza, uczy nas otwartości na Boże działanie i odwagi pójścia za Chrystusem. Jego postawa ukazuje, czym jest autentyczne oddanie życia Bożej miłości. Oby słowa Jezusa: „muszę się zatrzymać w twoim domu” (19,5) spełniały się w naszym powołaniu każdego dnia, abyśmy – jak Zacheusz – kroczyli przez życie z radością i wdzięcznością…

Dziękujemy Tobie, Ojcze Tadeuszu, za poprowadzenie tego kwietniowego dnia skupienia. Jesteśmy wdzięczni za głoszenie Słowa Bożego oraz za podzielenie się bogatym doświadczeniem życia kapłańskiego i zakonnego. Niech będzie chwała naszemu Panu, Jezusowi Chrystusowi, który wzbudza w nas powołanie i nieustannie zaprasza nas do siebie.

br. Patryk Czajkowski CSsR, rok IV                

Trwając w okresie wielkanocnym, zechciejmy wrócić jeszcze raz wspomnieniami do przebiegu tegorocznych świąt Wielkiej Nocy! Naturalnie po czterdziestu dniach Wielki Post dobiegł końca
i weszliśmy w czas Triduum Paschalnego – najważniejszych dni w roku liturgicznym. Dla naszej wspólnoty seminaryjnej były to bardzo intensywne chwile, które poświęciliśmy na przygotowanie liturgii,
a także tradycyjne porządki w domu zakonnym. 

Wieczorną Mszę Wieczerzy Pańskiej celebrował o. Dariusz Paszyński CSsR, Przełożony Prowincji Warszawskiej Redemptorystów. W słowie skierowanym do wiernych, podkreślał wartość ofiary Chrystusa
i potrzebę utożsamienia się z nią, aby życie człowieka posiadało sens. W Wielki Piątek podczas Liturgii Męki Pańskiej swoją duchową refleksją podzielił się Proboszcz naszej krakowskiej parafii, o. Bogusław Augustowski CSsR, skupiając się w  niej na potrzebie czci i wdzięczności wobec Chrystusowego Krzyża, znaku Odkupienia, bez którego nie byłoby nas, wiernych, w tej świątyni, tego wieczoru. Natomiast celebracjom Wigilii Paschalnej przewodniczył o. Wacław Zyskowski CSsR, Prefekt Wyższego Seminarium Duchownego Redemptorystów. Istotą kazania były słowa: “Co mi z tego zmartwychwstania? No właśnie to, że nasze życie nie jest bezsensowne, ale ma sens dlatego, że Chrystus za mnie oddał swoje życie
i dla mnie zmartwychwstał”. 

W przebieg obrzędów Triduum Paschalnego zaangażowaliśmy się na różne sposoby: od tradycyjnej służby przy ołtarzu, przez śpiew w chórze działającym przy sanktuarium, aż po organizację liturgii
i czuwanie nad jej przebiegiem. Nabrawszy sił podczas świąt Zmartwychwstania Pańskiego
oraz po krótkim odpoczynku w  domach rodzinnych, staramy się iść dalej za Najświętszym Odkupicielem
i św. Alfonsem na drodze naszej formacji zakonnej w Krakowie. 

br. Jan Gawroński CSsR, rok I

Mamy za sobą czas Wielkiego Postu, który był okresem szczególnie intensywnym i owocnym. Wiązał się on z naszym udziałem i pomocą podczas rekolekcji parafialnych, prowadzonych przez ojców – naszych współbraci – w różnych częściach Polski.

Jako redemptoryści, dla których jednym z głównych sposobów realizacji charyzmatu jest głoszenie rekolekcji i misji ludowych, mamy możliwość podejmowania tego typu praktyk apostolskich już w czasie formacji seminaryjnej. Dzięki temu nie tylko rozwijamy nasze umiejętności, ale także poznajemy od wewnątrz specyfikę pracy misjonarzy i rekolekcjonistów.

Tegoroczny Wielki Post ubogacił nas w doświadczenia zdobyte w następujących miejscowościach: Kanina, Laskowa, Libiąż, Jelcz-Laskowice, Zawiercie, Odolanów oraz Mogielnica k. Grójca.

Jesteśmy wdzięczni Bogu szczególnie za możliwość prowadzenia konferencji i katechez dla dzieci i młodzieży szkolnej. Wyrażamy również wdzięczność Duszpasterzom, Siostrom, Braciom oraz wszystkim Parafianom za życzliwe przyjęcie, otwartość i dar wspólnie przeżywanego czasu wszystkim Duszpasterzom, Siostrom, Braciom oraz Parafianom. Wierzymy, że ten czas łaski jeszcze na długo pozostanie żywy w Waszych i naszych sercach…

br. Patryk Czajkowski CSsR, rok IV